Vorige week heb ik vier Nederlandse boerinnen op sleeptouw genomen. Voor het project We Won’t Accept Hunger waren zij te gast in Malawi. Ik heb ze laten zien hoe ActionAid met speciale vrouwentrainingen steeds meer boerinnen in haar land bereikt. Net als de Nederlandse vrouwen word ik nog steeds enorm geraakt door de verhalen.
Het is een eer dat vier Nederlandse boerinnen naar Malawi komen om kennis met ons uit te wisselen. Aan het begin van onze trip nam ik ze mee naar Dowa, waar we de Reflect Circles bezochten. Na de training stroopten we allemaal onze mouwen op om mee te helpen bij het kappen van de maïsplanten.
Hoe vrolijk ons bezoek aan Dowa was, hoe schrijnend was het beeld dat wij in de noordelijke regio Rumphi te zien kregen. Armoede en honger voeren de boventoon. Hier zijn nog geen Reflect Circles en boerinnen moeten diverse problemen overkomen. Zij hebben geen toegang tot land en middelen, laat staan dat zij onderwijs volgen. Het verhaal van één van hen, de zestigjarige weduwe Florence, grijpt ons allemaal aan:
Ik zorg voor al mijn 16 kleinkinderen, nu zij wees zijn geworden. Met mijn kleine stukje land kan ik niet genoeg telen om alle monden te voeden.
We staan in het kleine huisje van Florence en zien de flinterdunne matjes waar alle kinderen op slapen. Als het regent lekt het dak. De vrouwen overleggen met mij wat ze kunnen doen. Ze besluiten uiteindelijk een klein bedrag achter te laten. Net genoeg zodat Florence de komende weken te eten heeft.
Met gemengde gevoelens keren wij terug. De reis zit er op. De Nederlandse boerinnen zijn emotioneel en praten honderduit over wat ze hebben gezien. Ik wens ze succes in Nederland en zwaai ze na. Ook ik ben deze week weer geconfronteerd met het belang van mijn werk. Voor de rechten van al deze bijzondere vrouwen maak ik me sterk.
